Beden Dismorfik Bozukluğu (BDB); bireyin fiziksel görünümündeki küçük veya hayali bir kusura yönelik aşırı takıntısı olarak tanımlanır. Psikiyatrik açıdan BDB tanısı konulabilmesi için, bedensel algıya yönelik bu olumsuz saplantının bireyde önemli ölçüde sıkıntıya yol açması veya günlük işlevselliği (sosyal, mesleki vb.) engelleyerek yaşam kalitesinde bozulmaya neden olması gerekmektedir. BDB, bu özellikleri nedeniyle geçmişte hipokondriyazis (hastalık kaygısı bozukluğu) gibi durumlarla birlikte 'somatoform bozukluklar' altında kategorize edilmekteydi. Ancak güncel sınıflandırmalarda, obsesif-kompulsif bozukluk (OKB) ve sosyal kaygı bozukluğu gibi anksiyete temelli bozukluklarla paylaştığı ortak özellikler nedeniyle 'Obsesif-Kompulsif ve İlişkili Bozukluklar' spektrumunda değerlendirilmektedir. Bu değişim, bozukluğun sadece bedensel bir şikayet değil, tekrarlayan düşünce (obsesyon) ve davranış (kompulsiyon) döngüsü olduğunu vurgular.

Bu bağlamda BDB; majör depresyona kadar derinleşebilen duygu durum bozukluklarıyla birlikte seyredebilmektedir. BDB tanısı almış bireyin bedensel görünümüne yönelik saplantısı; algılanan kusur hakkındaki obsesif düşünceler, aynada sürekli kendini kontrol etme, fotoğraf çekilmekten kaçınma veya fotoğraflardaki görüntüsünü aşırı inceleme, deri yolma, aynı 'kusur' algısı için defalarca farklı doktorlara başvurma veya aşırı kişisel bakım gibi kompulsif davranışlarla kendini gösterebilmektedir. Kompulsif davranışlar arasında "ayna kontrolü" kadar yaygın olan bir diğer davranış da "aynalardan tamamen kaçınma"dır. Bazı hastalar saatlerce aynada kusur ararken, bazıları hayali kusurla yüzleşmemek için yansıtıcı yüzeylerden kaçınır. BDB'li hastaların %70'inden fazlası estetik tedavi arayışına girer ancak bu bireylerin sadece %10'u sonuçtan memnun kalır. İşlevselliği bozulan hasta, sonucu değil "kusursuzluğu" aradığı için döngüden çıkamaz. BDB sadece yüz veya deri kusurlarıyla sınırlı değildir. Özellikle erkek bireylerde sık görülen, vücudun yeterince kaslı olmadığına dair saplantı olan "kas dismorfisi" günümüzde oldukça sık görülmektedir. Bu, toplumsal cinsiyet rolleri ve güzellik standartlarının nasıl değiştirildiğini göstermektedir.  Araştırmalar, BDB hastalarında intihar düşüncesi ve girişimi oranlarının, genel popülasyondan ve diğer birçok psikiyatrik bozukluktan belirgin şekilde daha yüksek olduğunu göstermektedir.

BDB vakalarında estetik müdahalelerin semptomları iyileştirmediği, aksine hastanın öfkesini cerraha yöneltmesine veya başka bir vücut bölgesine odaklanmasına (semptom kayması) neden olduğu klinik bir gerçektir. Estetik müdahalelerin bu hastalar için "kontrendike" (uygulanmaması gereken) olduğu, birincil tedavinin Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) ve farmakoterapi olduğu unutulmamalıdır. 

Beden Dismorfik Bozukluğu’nda (BDB) yüz, burun, cilt ve saç en yaygın endişe odakları olsa da vücudun herhangi bir bölgesi saplantı nesnesi haline gelebilmektedir. Günümüzde modern estetik prosedür talep eden bireylerde BDB tanı kriterlerini uygulamak oldukça zorlayıcıdır. Zira BDB tanımında yer alan 'bireyin görünümündeki küçük veya hayali bir kusura saplantılı olması' durumu, estetik prosedür beklentisi içinde olan pek çok kişide ortak bir payda olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu bireylerin çoğu, aslında 'normal' kabul edilebilecek özelliklerindeki küçük kusurları düzeltmek amacıyla estetik tıbba başvurmaktadır.

Dahası, bir bedensel özelliğin 'normal' veya bir kusurun 'küçük' olarak kategorize edilmesi son derece özneldir. Hekimler; altın oran veya tıbbi parametreler aracılığıyla objektif bir değerlendirme yapmaya çalışsalar da öznellik, maalesef bu değerlendirmeyi yapan doktor için de geçerli bir kısıttır. Hekimin öznelliği ile hastanın algısı arasındaki çatışmayı "Görsel Adaptasyon" (Visual Adaptation) kavramıyla açıklayabiliriz. Sürekli estetik müdahalelerin yapıldığı bir ortamda bulunan bir hekimin "normal" algısı, toplumun geneline göre kayma gösterebilir. Bu nedenle BDB tanısında hekimin "estetik beğenisi" değil, hastanın psikometrik verileri (anketler ve klinik görüşme) referans alınmalıdır. BDB semptomlarının şiddetini ölçmek için kullanılan en güçlü araçlardan biri Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale modified for Body Dysmorphic Disorder (Y-BOCS-be) ölçeğidir. Ciddi bir tanısal karmaşa yaratan bu öznel tablo, BDB tanı kriterlerinde yer alan 'takıntının kişinin günlük işlevselliğini ne derece etkilediğine' odaklanılarak aşılabilmektedir. Bireyin hissettiği sıkıntı düzeyinin yaşam üzerindeki etkileri değişkenlik gösterse de BDB tanısı için asıl belirleyici olan; kusurun nasıl algılandığından ziyade, bu algının hayatı ne kadar 'felç ettiğidir. Örneğin; yaşlanma karşıtı tedaviler arayışında olan ve bu süreçteki saplantılı estetik müdahaleleri nedeniyle işini kaybedip eve kapanan bir kişide BDB olasılığı oldukça yüksektir. Buna karşın; çalıştığı kurumda genç meslektaşlarına kıyasla daha yaşlı göründüğünü düşünerek mahcubiyet hisseden ve bu motivasyonla sosyal hayatını sekteye uğratmadan estetik prosedürlere başvuran bir kişide BDB riski çok daha düşüktür. Burada sosyal anksiyete ile BDB arasındaki sınırı çok iyi çizilmelidir. Yaşlı göründüğünü düşünerek mahcubiyet hissedene dönersek sosyal anksiyete "insanların beni reddetmesi" iken "şu parçamın çirkin olması ve benim buna tahammül edememem" BDB tanımlar. 

Beden Dismorfik Bozukluğu’nun (BDB) genel popülasyondaki görülme sıklığının %1 ile %3 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Ancak güncel araştırmalar, gençler ve genç yetişkinler arasında bu yaygınlığın %20 gibi dramatik düzeylere ulaşabileceğini göstermektedir. Genç nüfustaki artış, literatürde "Görsel Sosyalleşme" (Visual Socialization) ile açıklanmaktadır. Ergenlik dönemi, kimlik inşasının en kırılgan olduğu evredir. Bu evrenin tamamen dijital ve "filtrelenmiş" bir dünyada geçmesi, gerçek beden ile dijital ideal arasındaki uçurumu derinleştirerek BDB semptomlarını tetiklemektedir.

BDB’nin görülme sıklığı, ülkeler ve coğrafyalar arasında da belirgin farklılıklar sergilemektedir. Bu çeşitlilik; temel olarak güzelliğe yönelik kültürel algılardan, toplumsal standartlardan ve fiziksel görünüme atfedilen değerden kaynaklanmaktadır. Söz konusu sosyokültürel unsurlar, ülkeler arasında geniş bir yelpazede farklılık göstermekte ve bireylerin kendi bedenlerini algılama, yorumlama ve yargılama biçimlerini doğrudan etkilemektedir. Örneğin Güney Kore gibi "sosyal uyumun" ve "fiziksel kusursuzluğun" bir başarı kriteri sayıldığı toplumlarda, estetik cerrahiye başvuru ve BDB belirtileri Batı'ya oranla daha farklı (genellikle sosyal fobi ile iç içe) seyredebilmektedir. Batı gibi bireyci toplumlarda ise BDB daha çok "kendini gerçekleştirme" ve "mükemmel benlik" arayışı üzerinden obsesif bir karakter kazanmaktadır. Hindistan ve Güneydoğu Asya'da cilt rengine duyulan saplantı (Colorism) BDB vakalarında baskınken; Brezilya gibi "vücut kıvrımlarının" yüceltildiği bölgelerde endişe odağı yüz hatlarından ziyade vücut formuna kaymaktadır. Ülkeler arasındaki istatistiksel farklar, sadece hastalığın görülme sıklığından değil, sağlık sisteminin teşhis kapasitesinden de kaynaklanabilir. Gelişmiş ülkelerde psikiyatrik tarama araçlarının yaygınlığı oranları yüksek gösterirken, gelişmekte olan ülkelerde BDB vakaları genellikle "aşırı dindarlık" (bedensel saflık takıntısı) veya "utangaçlık" gibi kültürel kılıflar altında gizli kalabilmektedir.

Estetik tıp, küresel ekonominin en hızlı büyüyen sektörlerinden biridir. Bu harcamalar bireysel düzeyde isteğe bağlı olsa da, makroekonomik ölçekte devasa bir nakit akışını temsil eder. Küresel estetik tıp pazarının 2026 yılı itibarıyla 150-200 milyar dolar bandına ulaşması beklenmektedir. Yıllık bazda dünya genelinde 30 milyondan fazla cerrahi ve cerrahi olmayan (Botoks, dolgu vb.) işlem gerçekleştirilmektedir. Özellikle Güney Kore, Brezilya ve Türkiye gibi ülkeler, bu pastadan milyarlarca dolarlık pay alarak estetiği bir "ihracat kalemi" haline getirmiştir.

Beden Dismorfik Bozukluğu (BDB); hem doğrudan yapılan tıbbi harcamaları hem de iş gücü kaybı ve sağlık sistemi üzerindeki kronik yük gibi dolaylı maliyetleri kapsayan, çok boyutlu ve ağır bir ekonomik bilanço yaratmaktadır. Bozukluğun yarattığı bu finansal yük; tekrarlayan cerrahi müdahaleler, yanlış teşhis süreçleri ve bireyin üretkenliğinin azalmasıyla birleşerek makro-ekonomik düzeyde sarsıcı sonuçlar doğurabilmektedir. BDD, bireyin dış görünüşündeki hayali veya çok küçük bir kusura takıntılı olmasıyla karakterize bir mental sağlık sorunudur. Bu durumun maliyeti sadece klinik tedaviyle sınırlı değildir. BDD hastaları, sorunun psikolojik olduğunu fark etmeyerek sürekli cerrahi çözüm ararlar. BDD tanısı alan bireylerin %70 ila %80'i estetik müdahaleye başvurur. Ancak, hastaların büyük çoğunluğu sonuçtan memnun kalmaz ve revizyon ameliyatları için tekrar harcama yapar. Bu, bireysel servetin verimsiz transferine yol açar. BDD'nin en büyük ekonomik yükü "Yıllık iş kaybı"  üzerinden hesaplanır. Ağır BDD vakalarında bireyler dışarı çıkamaz veya işe gidemez hale gelir. Bu durumun küresel ekonomiye maliyeti (kayıp maaşlar ve vergi gelirleri bazında) yıllık milyarlarca dolar olarak tahmin edilmektedir. Estetik müdahaleler ve BDD, kamu ve özel sağlık sistemleri üzerinde ikincil maliyetler yaratır. Merdiven altı veya hatalı estetik operasyonların (özellikle enfeksiyon, nekroz veya emboli) tedavisi genellikle acil servisler ve kamu hastaneleri tarafından üstlenilir. Bu, estetiğin "özel" karından "kamusal" bir maliyet doğmasına neden olur. BDD'ye sıklıkla majör depresyon ve intihar eğilimi eşlik eder. Bu vakaların uzun süreli hospitalizasyonu ve ilaç masrafları, mental sağlık bütçelerinde ciddi bir yer tutar.